Żywokost lekarski - regeneracyjna siła natury
Żywokost od dawna znany jest jako silny środek regeneracyjny wykorzystywany w leczeniu ran, owrzodzeń i różnych chorób kości. Główną cechą żywokostu jest jego zdolność do przyspieszania regeneracji uszkodzonych tkanek, zwłaszcza kości oraz jego właściwości przeciwbakteryjne, przeciwzapalne, hemostatyczne i stymulujące proces zatrzymywany martwicy. Dodatkowo dzięki dużej zawartości alantoliny, żywokost ma działanie przeciwbólowe i przeciwobrzękowe.
Surowcem leczniczym jest korzeń i liście ziela. W medycynie ludowej stosowany był przy złamaniach, skręceniach i przy trudno gojących się
ranach, owrzodzeniach skóry, oparzeniach i
odmrożeniach. Polecany również przy schorzeniach przewodu pokarmowego (owrzodzenie
żołądka i jelit), górnych dróg oddechowych, uporczywym kaszlu. Odwary z
korzenia przynoszą ulgę przy trądziku, łuszczycy, egzemie i czyrakach.
Tajemnicą siły żywokostu jest jego skład. W korzeniu żywokostu występuje alantoina, śluz, alkaloidy, kwasy -
chlorogenowy, kawowy, żywice, skrobia, sacharoza, asparagina. Alantoina
przyspiesza gojenie się tkanek, a wspomagana kwasem rozmarynowym działa
przeciwzapalnie.
W obecnych na rynku preparatach z żywokostem wykorzystuje się jego regenerujące właściwości i uzupełnia o inne składniki pomagające zwalczyć uciążliwe dolegliwości.
Żywokost z chondroityną wspomaga regenerację kości i stawów. Żywokost z jadem pszczelim wspomaga leczenie stanów zapalnych i przynosi ulgę przy zmianach zwyrodnieniowych stawów.
Żywokost z pijawką medyczną przynosi ulgę przy żylakach i spuchniętych nogach. Natomiast przy egzemach, bliznach, trądziku i wszelkich zmianach skórnych pomocny może się okazać krem z żywokostem i śluzem ślimaka.
Obecnie, po odkryciu szkodliwych właściwości alkaloidów pirolizydynowych, zawartych w żywokoście nie stosuje się go do użytku wewnętrznego.
Obecnie, po odkryciu szkodliwych właściwości alkaloidów pirolizydynowych, zawartych w żywokoście nie stosuje się go do użytku wewnętrznego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz